• ZAKAŻENIA SZPITALNE

  • Start

Zakażenie pacjenta w szpitalu jako zdarzenie medyczne

Autor: Praca i Zdrowie • Źródło: Małgorzata Paszkowska   • 12 września 2013 23:51

Działalność lecznicza związana jest z ryzykiem wystąpienia zdarzeń niepożądanych dla pacjenta. Najczęściej dochodzi do nich w szpitalu. Pacjent, którego prawa zostały naruszone w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych ma prawo dochodzenia roszczeń z tego tytułu, a w szczególności w przypadku zakażenia, rozstroju zdrowia i uszkodzenia ciała z powodu „niewłaściwego” leczenia. Pacjent może dochodzić swoich roszczeń na drodze sądowej i pozasądowej.

Zakażenie pacjenta w szpitalu jako zdarzenie medyczne
Fot. Adobe Stock. Data Dodania: 16 grudnia 2022

Droga sądowa związana jest z postępowaniem toczącym się przed sądem powszechnym celem wydania orzeczenia. Pacjenci występują przeciwko świadczeniodawcom medycznym przede wszystkim do sądu z powództwem cywilnym o odszkodowanie/zadośćuczynienie za wyrządzoną im szkodę. Procesy cywilne trwają latami i są bardzo kosztowne (opłaty sądowe, opinie biegłych itd.).

Dlatego też ustawodawca, chcąc poprawić sytuację poszkodowanych pacjentów i ułatwić im dochodzenie roszczeń, wprowadził nowy tryb postępowania o charakterze administracyjnym, tj. możliwość dochodzenia roszczeń przed wojewódzkimi komisjami do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych. Dochodzenie roszczeń w nowym trybie możliwe jest tylko w przypadku tzw. zdarzeń medycznych i tylko wtedy gdy doszło do nich w szpitalu.

Przedmiotem artykułu jest przybliżenie zasad dochodzenia roszczeń przez pacjenta w trybie administracyjnym z tytułu zakażenia jako przykładowego zdarzenia medycznego. Zakażenia nabyte w trakcie leczenia stanowią problem wszystkich świadczeniodawców medycznych i dotyczą średnio 5-10 proc. przyjmowanych pacjentów. Powodują one powikłania choroby podstawowej i są przyczyną wydłużenia pobytu w szpitalu. Występowanie zakażeń uznaje się za obiektywny wskaźnik jakości świadczonych usług.

Definicja zdarzenia medycznego

Poza trybem sądowym, a także polubownym od 1 stycznia 2012 r. pacjenci mogą skorzystać także z nowego trybu dochodzenia swoich roszczeń (kompensacji szkody). Możliwe jest to dzięki regulacjom zawartym w znowelizowanej1 ustawie z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (rozdział 13a). W rezultacie nowych rozwiązań ustawowych poszkodowany pacjent lub spadkobiercy zmarłego pacjenta mają możliwość wystąpienia z wnioskiem o ustalenie zdarzenia medycznego do wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych celem uzyskania odszkodowania od ubezpieczyciela świadczeniodawcy.

Definicja legalna zdarzenia medycznego będącego podstawowym pojęciem dla problematyki artykułu zawarta jest w art. 67 a ustawy o prawach pacjenta. Zgodnie z powyższym artykułem, za zdarzenie medyczne należy uznać zakażenie pacjenta biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia pacjenta albo śmierć pacjenta – będące następstwem niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną:

1) diagnozy, jeżeli spowodowała ona niewłaściwe leczenie albo opóźniła właściwe leczenie, przyczyniając się do rozwoju choroby,

2) leczenia, w tym wykonania zabiegu operacyjnego,

3) zastosowania produktu leczniczego lub wyrobu medycznego.

W rezultacie jednym z rodzajów/skutków zdarzeń medycznych jest zakażenie. Bywa ono następstwem przede wszystkim leczenia, w szczególności zabiegów. Do zakażeń dochodzi w szpitalach najczęściej podczas przeprowadzanych działań diagnostycznych i leczniczych związanych z naruszeniem ciągłości tkanek łącznych. Pojęcie zakażenia oraz problematykę ochrony przed zakażeniami i chorobami zakaźnymi reguluje ustawa z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. Nr 234, poz. 1570).

Zakażenie w świetle powyższej ustawy polega na wniknięciu do organizmu i rozwoju w nim biologicznego czynnika chorobotwórczego. Przez biologiczny czynnik chorobotwórczy należy rozumieć posiadające zdolność wywoływania objawów chorobowych drobnoustroje komórkowe lub wytwarzane przez nie produkty, zewnętrzne i wewnętrzne pasożyty człowieka lub wytwarzane przez nie produkty, cząstki bezkomórkowe zdolne do replikacji lub przenoszenia materiału genetycznego, w tym zmodyfikowane genetycznie hodowle komórkowe lub wytwarzane przez nie produkty. Szczególnym rodzajem zakażenia jest zakażenie szpitalne. Zakażenie szpitalne to zakażenie, które wystąpiło w związku z udzieleniem świadczeń zdrowotnych, w przypadku, gdy choroba: nie pozostawała w momencie udzielania świadczeń zdrowotnych w okresie wylęgania albo wystąpiła po udzieleniu świadczeń zdrowotnych, w okresie nie dłuższym niż najdłuższy okres jej wylęgania.

Przepisy ustawy o prawach pacjenta dotyczące zdarzeń medycznych mają zastosowanie tylko do zdarzeń medycznych będących następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych w szpitalu, w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej (czyli ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej). Ustawa o działalności leczniczej zawiera definicję legalną szpitala i świadczeń szpitalnych. Zgodnie z powyższą ustawą, szpital to przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego, w którym podmiot ten wykonuje działalność leczniczą w rodzaju świadczeń szpitalnych. Natomiast świadczenia szpitalne to wykonywane całą dobę kompleksowe świadczenia zdrowotne polegające na diagnozowaniu, leczeniu, pielęgnacji i rehabilitacji, które nie mogą być realizowane w ramach innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych lub ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych; świadczeniami szpitalnymi są także świadczenia udzielane z zamiarem zakończenia ich udzielania w okresie nieprzekraczającym 24 godzin.

W rezultacie, gdyby doszło do zakażenia pacjenta w przychodni, nie będzie to tzw. zdarzenie medyczne i nie może być dochodzone przez pacjenta w omawianym w artykule trybie. Tylko zakażenie, do którego doszło w szpitalu spełniające wyżej podane wymogi ustawowej definicji zdarzenia medycznego kwalifikuje się do trybu postępowania przed komisjami wojewódzkimi.

Na podstawie art. 67e znowelizowanej ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta powołane zostały wojewódzkie komisje do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych. Mają one za zadanie rozstrzygać roszczenia pacjentów z tytułu zdarzeń medycznych, a ściślej – orzekać o tym, czy do takiego zdarzenia doszło. Komisje funkcjonują w praktyce od 1 stycznia 2012. Utworzone zostały w każdym województwie, a ich siedzibą jest siedziba właściwego urzędu wojewódzkiego. W skład wojewódzkiej komisji wchodzi 16 członków. Skład ten ma osobowo charakter mieszany, tj. medyczno-prawny, bowiem wchodzi w niego:

  1. ośmiu członków posiadających co najmniej wyższe wykształcenie i tytuł magistra lub równorzędny w dziedzinie nauk medycznych, którzy wykonują zawód medyczny przez okres co najmniej pięciu lat albo posiadają stopień naukowy doktora w dziedzinie nauk medycznych i

  2. ośmiu członków posiadających co najmniej wyższe wykształcenie i tytuł magistra w dziedzinie nauk prawnych, którzy przez okres co najmniej pięciu lat byli zatrudnieni na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa albo posiadają stopień naukowy doktora w dziedzinie nauk prawnych.

Spośród członków wojewódzkiej komisji czternastu członków powołuje wojewoda, a po jednym – Minister Zdrowia i Rzecznik Praw Pacjenta. Przed powołaniem do składu orzekającego członkowie wojewódzkiej komisji składają oświadczenie o braku konfliktu interesów (przykładowo nie mogą być małżonkiem lub krewnym podmiotu składającego wniosek). Pracami wojewódzkiej komisji kieruje przewodniczący wybrany spośród jej członków na pierwszym posiedzeniu. Wojewódzka komisja działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu. Działalność wojewódzkiej komisji jest finansowana z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji właściwego wojewody.

Ze zdarzeniami medycznymi ściśle powiązana jest problematyka ubezpieczeń szpitali z tytułu zdarzeń medycznych. Ubezpieczenie takie ma być jednym z obligatoryjnych ustawowych warunków prowadzenia działalności leczniczej. Zgodnie z ustawą o działalności leczniczej, każdy szpital musi posiadać obowiązkowo od 1 stycznia 2012 umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, a ponadto dodatkowo będzie musiał posiadać umowę ubezpieczenia na rzecz pacjentów z tytułu zdarzeń medycznych określonych w przepisach o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

W przeciwieństwie do ubezpieczeń OC warunki ubezpieczenia od zdarzeń medycznych nie podlegają – poza określoną w ustawie minimalną sumą ubezpieczenia oraz limitem kwotowym podlegającym wpłacie na rzecz danego pacjenta – żadnym innym szczegółowym regulacjom ustawowym. Suma ubezpieczenia w okresie ubezpieczenia nie dłuższym niż 12 miesięcy, w odniesieniu do wszystkich zdarzeń medycznych w szpitalu, których skutki są objęte umową ubezpieczenia, jest uzależniona od liczby łóżek w szpitalu i sumy ubezpieczenia w odniesieniu do jednego łóżka szpitalnego. Wynosi nie mniej niż 300 tys. zł. Natomiast suma ubezpieczenia w odniesieniu do jednego łóżka szpitalnego wynosi nie mniej niż 1 tys. zł. Zgodnie z ustawą, konsekwencje finansowe wyczerpania sumy ubezpieczenia, co ważne dla pacjentów, ponosi podmiot leczniczy prowadzący szpital (zobowiązany jest do dokonania wypłaty świadczenia). Ubezpieczenie szpitali od zdarzeń medycznych miało być obowiązkowe od 1 lipca 2012 roku, jednak zgodnie z przyjętą w czerwcu 2012 r. nowelizacją ustawy o działalności leczniczej, prawo zacznie obowiązywać dopiero od 1 stycznia 2014 r.2

Postępowanie przed wojewódzką komisją

Celem postępowania przed wojewódzką komisją jest ustalenie, czy zdarzenie, którego następstwem była szkoda majątkowa lub niemajątkowa, stanowiło zdarzenie medyczne. Należy podkreślić, że to nie komisja ustala wysokość odszkodowania. Jej rolą jest wyłącznie orzec, czy lekarze popełnili błąd i czy pacjent został na skutek tego poszkodowany – upraszczając: czy w przypadku wniosku-sprawy pacjenta X. miało miejsce zdarzenie medyczne w rozumieniu ustawy. Postępowanie przed wojewódzką komisją rozpoczyna złożenie wniosku przez wnioskodawcę do wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, właściwej ze względu na siedzibę szpitala (potencjalnego „sprawcy” zdarzenia). Podmiotem składającym wniosek – wnioskodawcą – może być pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy (gdy pacjent jest małoletni lub ubezwłasnowolniony), np. rodzic niepozbawiony władzy rodzicielskiej lub opiekun prawny wyznaczony przez sąd.

W przypadku śmierci pacjenta wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego mogą złożyć spadkobiercy pacjenta (zarówno ustawowi, jak i testamentowi). Wniosek można wnieść w terminie jednego roku od dnia, w którym podmiot składający wniosek dowiedział się o zakażeniu albo nastąpiła śmierć pacjenta, jednakże termin ten nie może być dłuższy niż trzy lata od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie skutkujące zakażeniem. Wnioskodawca może wycofać wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego aż do dnia wydania orzeczenia w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek powinien zawierać:

1) dane pacjenta (imię i nazwisko, data urodzenia, numer PESEL), a także imię i nazwisko przedstawiciela ustawowego lub spadkobierców (a także wskazanie, który ze spadkobierców reprezentuje pozostałych w postępowaniu), jeżeli dotyczy,

2) adres do doręczeń,

3) dane podmiotu leczniczego prowadzącego szpital (firma, adres siedziby oraz adres szpitala),

4) uzasadnienie wniosku zawierające uprawdopodobnienie zdarzenia, którego następstwem było zakażenie, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia albo śmierć pacjenta oraz szkody majątkowej lub niemajątkowej,

5) wskazanie, czy przedmiotem wniosku jest zakażenie, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia albo śmierć pacjenta,

6) propozycję wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia (jednakże nie wyższą niż 100 tys. zł lub w przypadku śmierci – 300 tys. zł).

Wniosek powinien być sporządzony w formie pisemnej. Do wniosku należy dołączyć:

1)   dowody uprawdopodabniające okoliczności wskazane we wniosku,

2)   potwierdzenie uiszczenia wymaganej opłaty oraz jeżeli wniosek wnoszą spadkobiercy pacjenta postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku oraz pełnomocnictwo do reprezentowania pozostałych spadkobierców, w przypadku złożenia wniosku przez co najmniej jednego z nich.

Złożenie wniosku podlega opłacie w wysokości 200 zł. Niewielka w stosunku do kosztów w sprawach cywilnych wysokość opłaty jest jedną z najważniejszych zalet prezentowanego postępowania, a tym samym dochodzenia roszczeń przez pacjentów w przedmiotowym trybie. Opłatę powyższą należy uiścić na rachunek właściwego urzędu wojewódzkiego. Wniosek niekompletny lub nienależycie opłacony jest zwracany bez rozpatrzenia podmiotowi składającemu wniosek. Natomiast kompletny i należycie opłacony wniosek wojewódzka komisja do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych przekazuje niezwłocznie kierownikowi podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, z działalnością którego wiąże się wniosek, oraz ubezpieczycielowi (z którym podmiot leczniczy prowadzący szpital zawarł umowę ubezpieczenia).

Kierownik tego podmiotu i ubezpieczyciel przedstawiają stanowisko w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku wraz z dowodami na poparcie swojego stanowiska. Nieprzedstawienie stanowiska jest równoznaczne z akceptacją wniosku w zakresie dotyczącym okoliczności w nim wskazanych oraz proponowanej wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia. Wojewódzka komisja działa na posiedzeniach, które są protokołowane i orzeka w składzie czteroosobowym. W posiedzeniach wojewódzkiej komisji (z wyjątkiem części posiedzenia, w trakcie którego odbywa się narada i głosowanie nad orzeczeniem) może uczestniczyć podmiot składający wniosek oraz przedstawiciel:

1) kierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, z działalnością którego wiąże się wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego,

2) ubezpieczyciela, z którym podmiot leczniczy prowadzący szpital zawarł umowę ubezpieczenia.

W postępowaniu przed komisją przeprowadza się postępowanie dowodowe i je właśnie należy uznać za najistotniejsze dla pacjenta. W postępowaniu wojewódzka komisja rozpatruje bowiem dowody przedstawione przez podmiot składający wniosek oraz kierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital i ubezpieczyciela. W celu wydania orzeczenia wojewódzka komisja może wzywać do złożenia wyjaśnień: wnioskodawcę, kierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, z działalnością którego wiąże się wniosek, a także osoby, które wykonywały zawód medyczny w podmiocie leczniczym prowadzącym szpital. Wojewódzka komisja może także w zakresie prowadzonego postępowania:

1) żądać dokumentacji prowadzonej przez podmiot leczniczy prowadzący szpital, w tym dokumentacji medycznej,

2) przeprowadzać postępowanie wyjaśniające w podmiocie leczniczym prowadzącym szpital,

3) dokonywać wizytacji pomieszczeń i urządzeń szpitala.

Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla wydania orzeczenia wymaga wiadomości specjalnych, wojewódzka komisja zasięga opinii lekarza w danej dziedzinie medycyny (ze specjalnej listy) albo konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.

Skutki postępowania przed wojewódzką komisją

Wojewódzka komisja po naradzie wydaje, w formie pisemnej, orzeczenie o zdarzeniu medycznym albo jego braku, wraz z uzasadnieniem. Orzeczenie wojewódzkiej komisji zapada większością co najmniej 3/4 głosów w obecności wszystkich członków składu orzekającego. Orzeczenie powinno być wydane nie później niż w terminie czterech miesięcy od dnia złożenia wniosku przez wnioskodawcę. Krótki termin rozpatrzenia sprawy jest jedną z zalet omawianego postępowania dla pacjenta, natomiast może stanowić problem dla komisji – w szczególności korzystającej z opinii biegłych.

Przewodniczący składu orzekającego na posiedzeniu wojewódzkiej komisji, na którym wydano orzeczenie, ogłasza jego treść, przytaczając główne motywy rozstrzygnięcia. W terminie siedmiu dni od dnia wydania orzeczenia sporządza się jego uzasadnienie. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się podmiotowi składającemu wniosek i kierownikowi podmiotu leczniczego prowadzącego szpital oraz ubezpieczycielowi. Ubezpieczyciel, za pośrednictwem wojewódzkiej komisji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia wojewódzkiej komisji o zdarzeniu medycznym, wydanego w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub otrzymania zawiadomienia o bezskutecznym upływie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ma przedstawić podmiotowi składającemu wniosek propozycję odszkodowania i zadośćuczynienia. Propozycja nie może być wyższa niż maksymalna wysokość świadczenia (odszkodowania i zadośćuczynienia) określona w ustawie o prawach pacjenta, czyli z tytułu jednego zdarzenia medycznego w odniesieniu do jednego pacjenta w przypadku:

1) zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia pacjenta nie więcej niż 100 tys. zł,

2) śmierci pacjenta – nie więcej niż 300 tys. zł.

Ograniczenie przez ustawodawcę maksymalnej wysokości kwoty świadczenia dla pacjenta stanowić może z perspektywy pacjenta jedną z wad prezentowanego postępowania. W postępowaniu sądowym natomiast takie ograniczenia nie występują i w rezultacie pacjent może otrzymać znacznie wyższe świadczenia pieniężne.

Wnioskodawca w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania powyższej propozycji składa, za pośrednictwem wojewódzkiej komisji, ubezpieczycielowi oświadczenie o jej przyjęciu albo odrzuceniu. Wraz z oświadczeniem o przyjęciu propozycji wnioskodawca składa oświadczenie o zrzeczeniu się wszelkich roszczeń o odszkodowanie i zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę mogących wynikać ze zdarzeń uznanych przez wojewódzką komisję za zdarzenie medyczne w zakresie szkód, które ujawniły się do dnia złożenia wniosku.

Oświadczenie takie zamyka pacjentowi drogę do dochodzenia innych roszczeń (w tym w przed sądem) z tytułu zakażenia będącego przedmiotem postępowania. Przyjęta przez wnioskodawcę propozycja odszkodowania i zadośćuczynienia przedstawiona przez ubezpieczyciela stanowi tytuł wykonawczy. W przypadku gdy ubezpieczyciel nie przedstawi w podanym wyżej terminie propozycji odszkodowania i zadośćuczynienia, ubezpieczyciel jest obowiązany do ich wypłaty w wysokości określonej we wniosku (nie wyższej jednak niż maksymalna, wyżej wskazana). W powyższym przypadku wojewódzka komisja wystawia zaświadczenie, w którym stwierdza złożenie wniosku o ustalenie zdarzenia medycznego, wysokość odszkodowania lub zadośćuczynienia oraz fakt nieprzedstawienia propozycji.

Rozporządzenie ministra zdrowia z 27 czerwca 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu oraz warunków ustalania wysokości świadczenia w przypadku zdarzenia medycznego (Dz.U. Nr 750) określa szczegółowy zakres i warunki ustalania wysokości świadczenia (odszkodowania i zadośćuczynienia) oraz jego wysokość w odniesieniu do jednego pacjenta w przypadku poszczególnych rodzajów zdarzeń medycznych.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem podmiotowi składającemu wniosek kierownikowi podmiotu leczniczego prowadzącego szpital oraz ubezpieczycielowi przysługuje prawo złożenia do wojewódzkiej komisji umotywowanego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wojewódzka komisja rozpatruje w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania. W rozpatrywaniu tego wniosku nie może uczestniczyć członek składu orzekającego, który brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia. Ponadto wnioskodawca, a także podmiot leczniczy prowadzący szpital oraz ubezpieczyciel mogą w terminie 30 dni od dnia bezskutecznego upływu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub otrzymania orzeczenia wydanego w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieść skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiej komisji. Skargę można oprzeć wyłącznie na naruszeniu przepisów dotyczących postępowania przed wojewódzką komisją. W sprawie skargi orzeka w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania wojewódzka komisja w składzie sześciosobowym.

Koszty postępowania przed wojewódzką komisją stanowią: opłata (inicjująca postępowanie – 200 zł), zwrot kosztów podróży i noclegu oraz utraconych zarobków lub dochodów osób wezwanych przez wojewódzką komisję oraz wynagrodzenie za sporządzenie opinii. Wpływy z kosztów stanowią dochód budżetu państwa. Koszty postępowania przed wojewódzką komisją ponosi:

1) podmiot składający wniosek – w przypadku orzeczenia o braku zdarzenia medycznego,

2) podmiot leczniczy prowadzący szpital – w przypadku orzeczenia o zdarzeniu medycznym,

3) ubezpieczyciel – w przypadku gdy nie przedstawi w terminowo propozycji odszkodowania i zadośćuczynienia.

Pierwsze orzeczenia stwierdzające wystąpienie zdarzenia medycznego zapadły w Bydgoszczy i we Wrocławiu. Komisja w Bydgoszczy orzekła, że śmierć pacjentki spowodowana była nieudzieleniem prawidłowej pomocy przez personel szpitala. Także we Wrocławiu komisja ustaliła wystąpienie zdarzenia medycznego – pacjent zmarł, co – jak orzekła komisja – było spowodowane zaniedbaniami w diagnostyce w szpitalu.

Podsumowując, ustawa o prawach pacjenta przewiduje możliwość dochodzenia roszczeń przez pacjenta poza sądami powszechnymi, przy zachowaniu krótkich terminów postępowania, niskich kosztach własnych oraz przy spełnieniu łagodniejszych wymogów dowodowych (np. zwolnienie wnioskodawcy z obowiązku wykazania winy świadczeniodawcy). Omówiona procedura ma na celu odciążenie systemu sądowego, jednakże nie dotyczy przypadków naruszenia praw pacjenta, które nie mieszczą się w definicji zdarzenia medycznego oraz tych, które miały miejsce przed 1 stycznia 2012 r. Mimo dość korzystnego dla pacjenta modelu kompensacji szkody związanej z działalnością leczniczą, omawiane regulacje prawne wzbudzają wiele wątpliwości doktryny i praktyków prawa.

 

1 Ustawa z 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz.U. Nr 113 poz. 660).

2 Art. 11 ustawy z 14 czerwca 2012 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej i niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 742).

Dowiedz się więcej na temat:
Podaj imię Wpisz komentarz
Dodając komentarz, oświadczasz, że akceptujesz regulamin forum