• PATRON HONOROWYpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu

Nowe wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia raka wątrobowokomórkowego

Autor: LJ • Źródło: Rynek Zdrowia23 października 2021 08:30

Są nowe wytyczne diagnostyczne i leczenia raka wątrobowokomórkowego (HCC). Eksperci wskazują na immunoterapię w skojarzeniu z lekiem antyangiogennym już w I linii leczenia.

Transplantacja wątroby pozostaje najskuteczniejszym sposobem leczenia w starannie wybranej grupie chorych z HCC (fot. AdobeStock)
  • Eksperci przedstawili nowe wytyczne dotyczące postępowania z rakiem wątrobowokomórkowym, od diagnostyki patomorfologicznej, po diagnostykę obrazową, leczenie chirurgiczne i systemowe
  • Standardem leczenia systemowego w I linii leczenia jest połączenie immunoterapii z leczeniem antyangiogennym
  • Chemioterapia nie powinna być stosowana

Podczas tegorocznego V Kongresu Onkologii Polskiej przedstawiono nowe wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia raka wątrobowokomórkowego (HCC).

Diagnostyka patomorfologiczna

Prof. Barbara Górnicka podała wytyczne w diagnostyce patomorfologicznej. Są to:

  • klinicysta powinien dostarczyć patomorfologowi wszystkie istotne informacje dotyczące chorego, ze szczególnym uwzględnieniem wywiadu onkologicznego oraz danych dotyczących chorób wątroby i wcześniej wykonanych procedur diagnostyczno-terapeutycznych
  • rozpoznanie mikroskopowe HCC nie jest bezwzględnie wymagane do podjęcia leczenia – ograniczone jest do przypadków wyszczególnionych w algorytmach postępowania diagnostycznego
  • biopsja wątroby powinna zawierać materiał tkankowy (nie cytologiczny)
  • zawartość raportu patomorfologicznego jest zależna od rodzaju materiału dostarczanego do oceny (biopsja v/s materiał pooperacyjny)
  • rozpoznanie mikroskopowe powinno zawierać typ histopatologiczny raka, stopień zróżnicowania histopatologicznego (G) oraz wszystkie możliwe do ustalenia czynniki prognostyczne i predykcyjne
  • do oceny złośliwości ocena architektoniki i wzoru unaczynienia we wszystkich rakach G1
  • diagnostyka różnicowa RGHC guzków dysplastycznych wymaga zastosowania panelu trzech markerów
  • diagnostyka w niemarskiej wątrobie wymaga różnicowania z gruczolakami
  • diagnostyka genetyczna nie jest konieczna do uwzględnienia w raporcie diagnostycznym

Radiodiagnostyka

Są też nowe rekomendacje w zakresie diagnostyki obrazowej.
Prof. Andrzej Cieszanowski podał, że u chorych z czynnikami ryzyka:

  • zaleca się wykonywanie przesiewowego badania USG co 6 miesięcy
  • w przypadku stwierdzenia w USG zmian ogniskowych większych od 1 cm zaleca się wielofazową TK lub MR (4 fazy)

Jeżeli mamy zmianę o typowym obrazie radiologicznym (w przypadku zmian większych od 1 cm), takich jak:

  • wzmocnienie w fazie tętniczej (wash-in) oraz
  • wypłukanie w późniejszej fazie (wash-out) 

to na ich podstawie stawia się rozpoznanie HCC bez wykonywania biopsji.

W przypadku, gdy mamy tylko jedno z kryteriów (wash-in lub wash-out) i istnieje chociaż jedna cecha dodatkowa sugerująca złośliwy charakter zmiany, rozpoznajemy zmianę o wysokim ryzyku HCC. Przeważnie ta zmiana wymaga omówienia na posiedzeniu wielodyscyplinarnego zespołu i decyzja: szybka kontrola (ok. 3 m-cy) lub biopsja.

Leczenie operacyjne i transplantacje

Prof. Krzysztof Zieniewicz przedstawił wytyczne dotyczące resekcji wątroby i transplantacji.

Rekomendacje dotyczące transplantacji:

  • jest to najlepsza metoda u chorych spełniających kryteria mediolańskie (Mazzaferro)
  • śmiertelność okołooperacyjna – ok. 3 proc., roczna – 10 proc.
  • ewentualne rozszerzenie kryteriów kwalifikacji do LTx powinno zależeć od doświadczenia ośrodka, systemu alokacji narządów, ich dostępności oraz wyników badań prospektywnych
  • metody leczenia loko-regionalnego powinny być stosowane, jeśli przewidywany czas oczekiwania na transplantację przekracza 6 miesięcy
  • terapie loko-regionalne zmierzające do regresji zmian ogniskowych w fazie niespełniania kryteriów mediolańskich powinny być stosowane w oparciu o prospektywne badania według kryteriów mRECIST
  • transplantacja fragmentu wątroby od żywego dawcy jest alternatywą u chorych z okresem oczekiwania powyżej 6 miesięcy; możliwa jest w takich przypadkach liberalizacja kryteriów mediolańskich, zależnie od doświadczenia ośrodka

Leczenie chirurgiczne:

  • leczenie chirurgiczne (resekcja i/lub transplantacja) chorych z HCC wymaga udziału wielodyscyplinarnego zespołu MDT, który ma za zadanie analizę wszystkich aspektów diagnostyki i terapii
  • transplantacja wątroby jest najskuteczniejszym sposobem leczenia w starannie wybranej grupie chorych z HCC
  • możliwe wczesne skierowanie pacjenta do wielospecjalistycznego zespołu leczącego – pozwala na wydłużenie czasu przeżycia chorych z HCC

Leczenie systemowe

Z kolei prof. Piotr Potemski przedstawił nowe wytyczne dotyczące leczenia farmakologicznego.

Publikacja stanowiska EASL w 2021

Według najnowszych wytycznych przygotowanych pod red. M. Krzakowskiego i J. Reguły:

  • u chorych z nieoperacyjnym HCC w dobrym stanie sprawności ogólnej i zachowaną dobra czynnością wątroby (klasa A wg Child-Pugh) leczenie systemowe wpływa na poprawę rokowania
  • u osób bez przeciwwskazań do immunoterapii zalecanym leczeniem w I linii leczenia jest skojarzenie bewacyzumabu z atezolizumabem
  • jeśli bewacyzumab z atezolizumabem nie może być zastosowany, chorzy powinni otrzymać sorafenib
  • sorafenib może być bezpiecznie stosowany u chorych z sumą punktów 7 w skali Child-Pugh
  • lenwatynib nie jest lekiem gorszym od sorafenibu
  • u osób wcześniej leczonych sorafenibem, kabozantynib albo regorafenib wpływają na wydłużenie czasu ogólnego przeżycia. Regorafenib był badany tylko u chorych dobrze tolerujących sorafenib
  • u chorych leczonych wcześniej sorafenibem ze stężeniem AFP > i równy 400 ng/ml ramucyrumab nieznacznie wydłuża czas ogólnego przeżycia
  • nie określono optymalnej terapii II linii u pacjentów leczonych bewacyzumabem z atezolizumabem. Tacy chorzy mogą jednak odnieść korzyść z podania sorafenibu, lenwatynibu albo kabozantynibu
  • nie ustalono wartości samodzielnej immunoterapii inhibitorami punktów kontrolnych
  • chemioterapia nie powinna być stosowana
  • u chorych po radykalnym leczeniu miejscowym sorafenib nie powinien być stosowany
  • wartość tzw. leczenia pomostowego jest nieustalona.

I i II linia leczenia raka wątrobowokomórkowego 2021

I linia leczenia:

  • standard to atezolizumab z bewacyzumabem
  • sorafenib tylko u chorych z przeciwwskazaniem do podania atezolizumabu z bewacyzumabem

II linia leczenia:

  • po atezolizumabie z bewacyzumabem – nie ma wyników RCTs wskazujących na optymalne leczenie, dostępne dane wskazują na aktywność sorafenibu, kabozantynibu i lenwatynibu
  • po sorafenibie – regorafenib albo kabozantynib, raczej ramucyrumab
    kluczowe znaczenie ma dobra wydolność wątroby i dobry stan sprawności ogólnej

Rak wątrobowokomórkowy. Co zrobić, aby ten nowotwór stał się chorobą przewlekłą?

 

Podaj imię Wpisz komentarz
Dodając komentarz, oświadczasz, że akceptujesz regulamin forum