• PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu
  • PARTNER SERWISUpartner serwisu

Leczenie ostrej białaczki szpikowej: wyniki badania PALG

www.rynekzdrowia.pl Autor: PTWP - RynekZdrowia.pl • Źródło: dr B. K. Budziszewska, prof. E. Lech-Marańda/hematoonkologia.pl   • 15 lutego 2015 10:15

W styczniowym numerze Leukemia&Lymphoma opublikowane zostały wyniki prospektywnego badania PALG dotyczącego leczenia chorych na ostrą białaczką szpikową (AML, acute myeloid leukemia) powyżej 60. roku życia.

Leczenie ostrej białaczki szpikowej: wyniki badania PALG

Chociaż intensywna chemioterapia (IC, intensive chemotherapy) nadal pozostaje najlepszą opcją leczenia pacjentów z AML to jedynie 50% chorych otrzymuje IC, a odsetek ten obniża się wraz z wiekiem chorych nawet do 6% u pacjentów powyżej 80. roku życia.

Do najistotniejszych czynników uniemożliwiających zastosowanie IC zalicza się zły stan ogólny (PS, performance status) oceniany według skali Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) oraz obecność ciężkich chorób współistniejących.

Pierwszorzędowym celem badania PALG była ocena i walidacja systemu stratyfikacyjnego opartego na dwóch ww. czynnikach, tj. PS według ECOG oraz zmodyfikowanym indeksie według Charlson (CCI, Charlson Comorbidity Index).

Drugorzędowymi celami była ocena odsetka całkowitych remisji (CR) i 8-tygodniowej śmiertelności oraz prawdopodobieństwa całkowitego przeżycia (OS) w poszczególnych grupach chorych oraz określenie potencjalnych czynników prognostycznych mogących wpływać na w/w punkty końcowe analizy.

Badaniem objęto 509 chorych na AML powyżej 60 roku życia leczonych w latach 2004-2009 w 12 polskich ośrodkach hematologicznych. Chorzy byli stratyfikowani do dwóch grup „fit” i „frail”. Pacjenci z grupy „fit”, którzy mieli CCI 0-2 i PS 0-2 według ECOG byli podzieleni na podgrupę z CCI 0, która otrzymała leczenie IC i podgrupę z CCI 1-2 leczoną R-IC. Pacjenci „frail” charakteryzowali się PS> 2 według ECOG i/lub CCI> 2.

Chorzy „fit” z CCI 0 byli leczeni chemioterapią według schematu DA3+7 (daunorubicyna, cytarabina) bez lub z kladrybiną, pacjenci z CCI 1-2 otrzymywali DA2+5 lub ATM (cytarabina, tioguanina, metotreksat). Z kolei chorzy „frail” otrzymywali leczenie paliatywne, w tym terapię cytoredukcyjną z zastosowaniem hydroksymocznika, niskich dawek cytarabiny, 6-merkaptopuryny czy tioguaniny.

Wykazano, że prawdopodobieństwo OS pacjentów „fit” było istotnie większe niż pacjentów „frail” (30,3 vs 13,8 tygodni, p< 0,0001), ale odsetki 8-tygodniowej śmiertelności nie różniły się statystyczne (25% vs. 31, p= 0,2). Odsetek CR w grupie „fit” z CCI 0 był większy niż u chorych „fit” z CCI 1-2 (35% vs 27%, p= 0,008), nie obserwowano jednak różnic statystycznych w odniesieniu do odsetka 8-tygodniowej śmiertelności (29% vs 23%, p= 0,3) i OS (39,1 vs 25,8 tygodni, p= 0,09).

Zaproponowany system stratyfikacyjny oparty o ocenę PS według ECOG i CCI pozwolił na kwalifikację chorych na AML do różnych opcji terapeutycznych, uwzględniających najbardziej odpowiedni dla danej grupy pacjentów stosunek potencjalnych korzyści do ryzyka.

Implementacja tego systemu umożliwiła zwiększenie do 69% odsetka chorych starszych z PS ECOG ≤ 2 i CCI ≤ 2, którzy mogli być leczeni z intencją uzyskania remisji. Według Polskiego Rejestru Ostrych Białaczek w codziennej praktyce klinicznej jedynie 40% starszych chorych na AML jest leczonych z intencją uzyskania CR.

Należy zauważyć, że chociaż odsetek CR był istotnie wyższy w grupie pacjentów leczonych IC w porównaniu do chorych leczonych R-IC, to prawdopodobieństwo OS było porównywalne. Można to pośrednio tłumaczyć wyższym od spodziewanego odsetkiem 8-tygodniowej śmiertelności w grupie CCI 0, w której połowa pacjentów otrzymała potencjalnie bardziej toksyczne leczenie DA3+7 w połączeniu z kladrybiną.

Wyniki powyższego badania wskazują, że R-IC może stanowić korzystną opcję leczenia dla starszych chorych na AML z PS 0-2 według ECOG i wskaźnikiem chorób współistniejących CCI 1-2. Zaproponowany system stratyfikacyjny jest prosty i łatwy w użyciu w momencie stawiania diagnozy i mógłby być dobrym narzędziem do porównywania różnych schematów leczenia w poszczególnych grupach pacjentów z AML.
 
Bożena Katarzyna Budziszewska, Ewa Lech-Marańda

Więcej: hematoonkologia.pl

Dowiedz się więcej na temat:
Podaj imię Wpisz komentarz
Dodając komentarz, oświadczasz, że akceptujesz regulamin forum