Technologie szybkiego prototypowania przy tworzeniu zindywidualizowanych implantów

Coraz częściej można zaobserwować przenikanie się technologii szybkiego prototypowania ze światem medycznym. Technologie te - wykorzystywane na początku głównie przy tworzeniu aparatury medycznej - pojawiają się także w salach operacyjnych jako pomoce do tworzenia zindywidualizowanych implantów medycznych.

Na świecie tworzenie modeli poglądowych na podstawie skanów CTI jest dosyć powszechne, w Polsce zaczyna dopiero raczkować, jednak – dzięki osobom zainteresowanym podnoszeniem jakości świadczonych usług – zaczynamy doganiać standardy zachodnie.

Modele stanowiące podstawę
do tworzenia implantów buduje się na urządzeniach typu drukarki 3D na podstawie skanów z tomografii komputerowej. Tomografia komputerowa jest techniką obrazowania medycznego wykorzystującą promieniowanie X. Najnowsze generacje aparatów, tzw. Wielorzędowa Tomografia Komputerowa, pozwalają bardzo dokładnie zobrazować narządy ciała za pomocą bardzo cienkich warstw o grubości poniżej jednego milimetra. Następnie obrazy z tomografii komputerowej można przekształcić w wirtualny, trójwymiarowy model, a potem wykonać fizyczny model za pomocą technologii szybkiego prototypowania. Modele takie odzwierciedlają anatomię człowieka i pozwalają precyzyjnie dopasować materiał rekonstrukcyjny, tworząc tzw. zindywidualizowany implant.

Dzięki współpracy m.in. z dr Marcinem Elgalal z Zakładu Radiologii i Diagnostyki Obrazowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi możliwe stało się wykorzystanie technologii PolyJet w przygotowaniu implantu dla pacjenta po urazie twarzoczaszki, w wyniku której doszło do złamania ściany dolnej oczodołu prawego. Podczas tego typu urazu dochodzi do przemieszczenia fragmentów kostnych oraz tkanek miękkich do światła zatoki szczękowej, która leży bezpośrednio poniżej oczodołu.

Tworzy się wówczas przepuklina, w której często zostaje uwięziony mięsień prosty dolny, jeden z zewnątrzgałkowych mięśni oka, odpowiedzialny za jego prawidłową ruchomość w kierunku pionowym. Dochodzi do zaburzenia funkcjonowania tego mięśnia, co powoduje u pacjenta podwójne widzenie. Wyklucza to pacjenta z normalnego życia – nie można kierować samochodem, trudność sprawia odszukanie krawężnika w czasie chodzenia, nie można czytać.

Z tego powodu
często konieczny jest zabieg chirurgiczny, żeby odprowadzić przepuklinę i uwolnić mięsień. Należy również wykonać rekonstrukcję ścian kostnych oczodołu. Tradycyjna metoda odtworzenia takich ubytków kostnych polega na wykonaniu cięcia przezskórnego lub przezspojówkowego i uzyskania dostępu do uszkodzonej ściany oczodołu. Następnie, usuwane są wolne fragmenty kostne, odprowadzone przepukliny i uzupełniony ubytek tkanki kostnej odpowiednim materiałem np. siatką tytanową, czy przeszczepem kostnym.

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH