Implantacja rozrusznika serca u chorych po wszczepieniu zastawki aortalnej

Stenoza zastawki aortalnej to najczęstsze zaburzenie zastawkowe spotykane w codziennej praktyce lekarskiej. Zabieg przezcewnikowego wszczepienia zastawki aortalnej zwiększa ryzyko konieczności implantacji rozrusznika serca, choć w skali tego ryzyka istotne znaczenie ma typ wszczepionej zastawki.

Celem naukowców z Department of Cardiology, J.W. Goethe University, Frankfurt, Niemcy, była ocena częstości implantacji rozrusznika serca oraz potencjalnych czynników prognozujących konieczność wykonania zabiegu u chorych po przezcewnikowym wszczepieniu zastawki aortalnej.

Do badania zakwalifikowano 32 prace z bazy danych MEDLINE obejmujące ponad 5200 pacjentów, którzy nie posiadali rozrusznika serca przed zabiegiem wszczepienia zastawki aortalnej. 2887 pacjentom implantowano zastawkę typu Edwards-Sapiens® (ESP), podczas gdy 2371 chorych otrzymało zastawkę typu CoreValve® (CVP).

Wyniki analizy wykazały, że implantację rozrusznika serca po zabiegu wszczepienia zastawki aortalnej odnotowano u 15% analizowanych pacjentów – u 25% z zastawką typu CoreValve® i ponad 6% z zastawką typu Edwards-Sapiens® (OR = 4,91, p<0.001).

Obecność bloku prawej odnogi pęczka Hissa przed zabiegiem wszczepienia zastawki aortalnej okazała się istotnym czynnikiem prognostycznym rozwoju pełnego bloku przedsionkowo-komorowego i wynikającej z tego konieczności implantacji rozrusznika serca. (OR = 1.34, p=0.012). Co ciekawe, ponad 90% wszystkich bloków przedsionkowo-komorowych wymagających implantacji rozrusznika serca wystąpiło w ciągu 7 dni po wszczepieniu zastawki aortalnej.   

Do innych czynników prognostycznych wystąpienia zaburzeń rytmu serca prowadzących do konieczności implantacji rozrusznika serca były: zbyt głębokie wszczepienie zastawki do ujścia lewej komory oraz zwapnienie aorty.

W ciągu ostatniej dekady zabieg przez cewnikowego wszczepienia zastawki aortalnej stał się alternatywną w stosunku do operacji zwężenia zastawki aortalnej na otwartym sercu u chorych z wysokim ryzykiem powikłań pooperacyjnych.

Autorzy badania konkludują, że chorzy po zabiegu przez cewnikowego wszczepienia zastawki aortalnej są obarczeni większym ryzykiem rozwoju bloku przedsionkowo-komorowego i konieczności wszczepienia rozrusznika serca, szczególnie przy współistnieniu bloku prawej odnogi pęczka Hissa.

Większe ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca niesie za sobą wszczepienie zastawki typu CoreValve®. Ponieważ największe ryzyko wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego występuje w pierwszym tygodniu po wszczepieniu zastawki, w tym okresie chory powinien podlegać szczególnej obserwacji.

Oprac.: dr n. med. Maciej Chałubiński

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22050112
J Cardiovasc Electrophysiol. 2012 Apr;23(4):391-7.
Risk for permanent pacemaker after transcatheter aortic valve implantation: a comprehensive analysis of the literature

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH