Wtorek, 2 września 2014 

Piotr Migdalski/Rynek Zdrowia | 18-11-2010 22:11

Ubezpieczenia zdrowotne w Holandii: pacjent płaci za wybór, państwo pamięta o najsłabszych

Podczas dyskusji nad koncepcją wprowadzenia w Polsce dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych eksperci przywołują m.in. zasady finansowania świadczeń obowiązujące od 2006 roku w Holandii. Zasadniczą cechą niderlandzkiego rozwiązania jest to, iż żaden obywatel nie może znajdować się poza systemem.

Jeśli kogoś nie stać nawet na podstawowe ubezpieczenie, to państwo mu doń dopłaci. Uczestnictwo w holenderskim systemie ubezpieczeń zdrowotnych jest obowiązkowe dla wszystkich i nawet najbiedniejsi muszą mieć takie ubezpieczenie, choćby na najniższym poziomie.

W Holandii działa kilkadziesiąt prywatnych firm ubezpieczeniowych. Wynika to z założeń, które rząd Holandii przyjął reformując system ochrony zdrowia. W ich myśl firmy ubezpieczeniowe mają konkurować między sobą zarówno ceną oferowanych pakietów, jak i zakresem proponowanych usług wchodzących w skład poszczególnych pakietów.

Modułowe korzystanie z oferty
– Jeden publiczny płatnik nie ma żadnych bodźców, aby w sposób efektywny wykorzystywać nasze pieniądze – zaznacza Łukasz Zalicki z firmy doradczej Ernst & Young, dodając, że efektywny system ochrony zdrowia powinien być jak najbardziej konkurencyjny:

– W Holandii wprowadzenie konkurencji po stronie płatników spowodowało spadek cen, lepsze wykorzystanie zasobów i wyższą jakość świadczonych usług. Wdrożenie tego systemu nastąpiło 1 stycznia 2006 roku, ale prace nad nią rozpoczęto w 1986 roku. Mam nadzieję, że nam to tak wiele czasu nie zajmie – mówi Łukasz Zalicki.

Każdy Holender sam wybiera firmę ubezpieczeniową. Może ją zmieniać, jednak nie częściej niż raz w roku. Osoby do 18. roku życia nie płacą składki ubezpieczeniowej. Czyni to za nie rząd. Po ukończeniu 18 lat obywatel nabywa prawo i obowiązek uczestnictwa w systemie na własny koszt. Aby przystąpić do systemu trzeba mieć dowód osobisty i czipową kartę ubezpieczenia zdrowotnego.



Dokładną listę zabiegów i procedur, które osoba ubezpieczona ma „za darmo”, czyli w ramach wybranego i opłaconego przez siebie pakietu usług medycznych, określa umowa zawarta z firmą ubezpieczeniową. Wybierając droższy pakiet, ubezpieczony zyskuje więcej możliwości i szerszy zakres opieki medycznej, wybierając tańszy – otrzymuje mniej świadczeń gwarantowanych.

Aby umożliwić osobom korzystającym z tańszych pakietów pełniejszy udział w systemie opieki zdrowotnej i nie zamykać im dostępu do droższych świadczeń, przewidziano możliwość „modułowego” korzystania z ofert ubezpieczeniowych.

Na przykład: mając tańszy pakiet, można dodatkowo wykupić jedno albo dwa ekstra świadczenia medyczne z pakietu droższego. Wtedy oczywiście dopłaca się określoną kwotę właśnie za prawo do owych dodatkowych świadczeń, mniej jednak niż trzeba byłoby zapłacić za cały droższy pakiet.

Ubezpieczyciele
Ważną cechą systemu holenderskiego jest to, że firmy ubezpieczeniowe nie mogą nikomu odmówić finansowania opieki medycznej w zakresie podstawowego pakietu – i to bez względu na stan zdrowia czy wiek. Oznacza to, że do uczestnictwa w systemie zobligowane są obie strony: i obywatel oraz jego ubezpieczyciel.

Konkurencja między firmami ubezpieczeniowymi ma w założeniu służyć interesom osób ubezpieczonych (umożliwiać im dostęp do możliwie najszerszej i najlepszej opieki medycznej), a także zmuszać świadczeniodawców (placówki medyczne) do podwyższania jakości oferowanych usług.

Firmy ubezpieczeniowe konkurują ze sobą przede wszystkim w zakresie ponadpodstawowego poziomu ubezpieczeń, oferując różne ceny za te same świadczenia lub dodatkowe usługi w ramach tego samego pakietu.

Ubezpieczyciel jest zobowiązany do udzielania pełnej informacji o wszystkich gwarantowanych usługach i procedurach medycznych określonych w ramach poszczególnych pakietów. Informują również o wszystkich placówkach, z którymi mają podpisane kontrakty.

Pacjent powinien sprawdzić, czy jednostka ochrony zdrowia, do której udaje, ma kontrakt z jego firmą ubezpieczeniową. Dzięki funkcjonującemu systemowi rozliczeń, osoba ubezpieczona w firmie, z którą dana placówka medyczna nie ma kontraktu, może się w niej leczyć korzystając ze swojego ubezpieczenia. W Holandii są bowiem dwa zasadnicze sposoby finansowania świadczeń:

• Bezpośredni – placówka udzielająca świadczenia występuje o zwrot kosztów z tego tytułu do ubezpieczyciela. Rozliczenie odbywa się więc bez udziału ubezpieczonego.
• Pośredni (rekompensacyjny) – placówka obciąża kosztami opieki medycznej bezpośrednio osobę ubezpieczoną, która z kolei otrzymuje zwrot kosztów leczenia od swojej firmy ubezpieczeniowej.

O innych, ważnych elementach systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Holandii mówił podczas VI Forum Rynku Zdrowia (27-28 października 2010 r.) Adam H. Pustelnik, prezes Signal Iduna Polska. Poniżej zapis fragmentu tej wypowiedzi:



Pakiet podstawowy
Podstawowy pakiet ubezpieczenia medycznego w Holandii (basisverzekering) pokrywa koszty:
• wizyty u lekarza rodzinnego
• pobytu w szpitalu
• opieki dentystycznej do 22. roku życia (później za leczenie stomatologiczne osoba z podstawowym pakietem musi płacić z własnej kieszeni)
• zwrot kosztów za leki z listy podstawowej
• rehabilitację
• pomoc psychiatryczną.

Koszt podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego zaczyna się od 100-150 euro miesięcznie (w zależności od przychodów osoby ubezpieczonej i zakresu oferty firmy ubezpieczeniowej).

W ramach podstawowego pakietu, firmy ubezpieczeniowe zapewniają w zasadzie taki sam dla wszystkich poziom opieki medycznej na terenie całego kraju.

Na ubezpieczonym korzystającym z pakietu podstawowego ciąży również obowiązek płacenia dodatku (od 2009 r. dopłata ta wynosi 155 euro) za opiekę medyczną, której nie gwarantuje pakiet podstawowy. Ta zmiana została wprowadzona, aby w miarę możliwości wyrównać i poprawić dostęp do świadczeń zdrowotnych w Holandii.

Państwo także dopłaca
Ci, których nie stać na pokrycie kosztów podstawowego pakietu usług zdrowotnych – zgodnie z holenderskim prawem – muszą otrzymać zasiłek zdrowotny w formie dofinansowania pokrywającego koszty pakietu podstawowego.

Decyzja o przyznaniu takiego dofinansowania zależy od wysokości dochodów danej osoby, a zasada, jaką przyjęto w tej kwestii jest bardzo przejrzysta – im niższe dochody, tym wyższe możliwe dofinansowanie.

Zasiłek zdrowotny jest wypłacany przez urzędy skarbowe. By go otrzymać, obywatel musi ponad wszelką wątpliwość udowodnić, że rzeczywiście nie stać go na pokrycie kosztów podstawowego pakietu. Skarbówka bardzo skrupulatnie sprawdza, czy wnioskodawców nie stać na sfinansowanie, nawet w pewnej części, podstawowego pakietu.

Wybrane źródła: strony internetowe holenderskiego Ministerstwa Zdrowia, Opieki Społecznej i Sportu (www.minvws.nl) oraz Stowarzyszenia Ubezpieczycieli Zdrowotnych w Holandii (www.zn.nl).

  • nie ta skala
    Czepiło się gówno okrętu i woła płyniemy. Co porównujemy poziom finansowy społeczności Holandii z dziadami z Polski. A oni mimo wszystko wprowadzali to przez 20 lat.

    ~Kaptowaniec, 2010-11-19

DODAJ KOMENTARZ

SUBSKRYBUJ WIADOMOŚCI RYNKU ZDROWIA

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl
prosto do Twojej skrzynki pocztowej

Rynek Zdrowia: polub nas na Facebooku


Rynek Zdrowia: dołącz do nas na Google+


Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze


RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

NAPISZ DO NAS

Prof. Gałecki: jest realna szansa, że poprawi się sytuacja w polskiej psychiatrii

Psychiatria jest podstawową dziedziną medycyny z długą historią. Nowoczesne szpitale powstawały na terenie Polski w pierwszej połowie XX-wieku i do dziś w większości mieszczą się w tych samych budynkach - przypomina w rozmowie z Rynkiem Zdrowia prof. Piotr Gałecki, konsultant krajowy w dziedzinie psychiatrii. - Modernizacja infrastruktury nie nadąża za zmianami w podejściu do problemów zdrowia psychicznego.

POLECAMY W SERWISACH