Autoprzeciwciała pozwalają przewidzieć zaburzenia u chorych na układowy toczeń rumieniowaty

U chorych na układowy toczeń rumieniowaty (SLE) częściej obserwuje się występowanie zaburzeń neurologicznych i psychicznych. Mogą one rozwinąć się w każdym okresie choroby.

Zdaniem naukowców z Systemic Lupus International Collaborating Clinics (SLICC), zrzeszającej 37 naukowców z 30 międzynarodowych akademickich ośrodków w 11 krajach, zwiększone ryzyko ich wystąpienia można przewidzieć na podstawie poziomu niektórych autoprzeciwciał.

Celem tego badania była ocena związku występowania zaburzeń neurologicznych i psychicznych u chorych na układowy toczeń rumieniowaty z poziomem autoprzeciwciał charakterystycznych dla tej choroby. 10-letnią prospektywną obserwacją objęto kohortę 1047 pacjentów z nowo rozpoznanym SLE.

Oceniono związek między pojawieniem się objawów neurologicznych i psychicznych a poziomem następujących autoprzeciwciał: LA, anty-kardiolipinowych, przeciw beta2-glikoproteinie-I, przeciw rybosomom P oraz anty-NR2.

Poziom przeciwciał oceniano w momencie rozpoznania choroby. Zaburzenia towarzyszące układowemu toczniowi rumieniowatemu zdefiniowano zgodnie z wytycznymi American College of Rheumatology. Zaliczono do nich: bóle głowy, lęk, umiarkowaną depresję i zaburzenia poznawcze oraz polineuropatię.
 
Czas trwania choroby w momencie włączenia do badania wynosił ponad 5 lat. Spośród badanych pacjentów kobiety stanowiły 89% w wieku średnio 35 lat. W czasie obserwacji u blisko 50% chorych doszło do rozwoju co najmniej jednego zaburzenia neurologicznego lub psychicznego - w sumie zaobserwowano ich ponad 900.

W momencie rozpoznania układowego tocznia rumieniowatego obecność przeciwciał LA stwierdzono u 21,9% chorych, anty-kardiolipinowych u 13,4%, przeciwko beta2-glikoproteinie-I u 15,1%, przeciwko rybosomom P I u 9,2%, a przeciwko NR2 u13,7%.

Badania wykazały, że spośród wyżej wymienionych autoimmunoglobulin wyższy poziom LA wiązał się z późniejszym wystąpieniem zakrzepicy wewnątrzczaszkowej (n=22) (HR 2.54), natomiast przeciwciała przeciw rybosomom P I związane były z rozwojem psychozy (n=14) (HR 3.92). Zależności między zaburzeniami neurologicznymi i psychicznymi w przebiegu układowego tocznia rumieniowatego z pozostałymi badanymi autoprzeciwciałami nie zaobserwowano.

Zatem autoprzeciwciała LA i przeciwko rybosomom P I nie tylko biorą udział w patogenezie układowego tocznia rumieniowatego, ale również przyczyniają się do wystąpienia neurologicznych i psychicznych powikłań związanych z tą autoimmunologiczną chorobą.

Uważa się, że autoprzeciwciała prowadzą do zaburzeń neurologicznych poprzez wywoływanie zmian w małych naczyniach krwionośnych ośrodkowego układu nerwowego oraz produkcję licznych mediatorów zapalnych działających na lokalne struktury mózgu.

Zdaniem autorów identyfikacja biomarkerów pozwalających przewidzieć większe ryzyko rozwoju zaburzeń neurologicznych i psychicznych u chorych na układowy toczeń rumieniowaty może mieć istotne znaczenie kliniczne, pozwoliłaby bowiem na podjęcie odpowiednich działań prewencyjnych w perspektywie trwania choroby i przyczyniłaby się do podniesienia jakości życia pacjentów.

Oprac. dr n. med. Maciej Chałubiński

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21893582
Autoantibodies as biomarkers for the prediction of neuropsychiatric events in systemic lupus erythematosus. Ann Rheum Dis. 2011 Oct;70(10):1726-32.
comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH