Zalecenia PGSz: rozpoznawanie i leczenie szpiczaka plazmocytowego oraz innych dyskrazji plazmocytowych

Staraniem członków Polskiej Grupy Szpiczakowej w 2013 r. opublikowano kolejne, trzecie od 2009 roku, wydanie zaleceń dotyczących rozpoznawania i leczenia szpiczaka plazmocytowego oraz innych dyskrazji plazmocytowych.

Nieustający, szybki postęp w badaniach nad biologią chorób wywodzących się z komórek plazmatycznych, badań nad nowymi lekami przeciwnowotworowymi oraz rozwój leczenia wspomagającego sprawił potrzebę aktualizacji zaleceń już w rok po poprzednim wydaniu. Schematy oparte na talidomidzie, bortezomibie i lenalidomidzie, wykazują w badaniach klinicznych wysoką skuteczność zarówno u chorych z opornym/nawrotowym szpiczakiem, jak i nowo zdiagnozowanych, niezależnie od tego, czy są kandydatami do chemioterapii wysokodawkowanej i przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych czy też nie.

Opierając  wytyczne na aktualnym stanie wiedzy, autorzy Zaleceń uwzględniają obowiązujące  w Polsce w 2013 roku uwarunkowania rejestracyjne i zasady finansowania  terapii nowymi lekami.

Podobnie jak we wcześniejszych wydaniach zaleceń, publikację otwiera szczegółowe omówienie epidemiologii dyskrazji plazmocytowych, m.in. w oparciu o dane z polskich rejestrów zachorowań zaktualizowanych w 2010 roku oraz krótka charakterystyka poszczególnych postaci klinicznych. Kolejny rozdział obejmuje zalecenia obejmujące diagnostykę, różnicowanie i stratyfikacje ryzyka dla chorych na szpiczaka plazmocytowego oraz kryteria oceny odpowiedzi na leczenie.

Wprowadzenie do praktycznych zaleceń dotyczących leczenia obejmuje omówienie nowych leków przeciwszpiczakowych stanowiących podstawę współczesnych terapii we wszystkich rzutach leczenia.

Niezwykle ciekawe informacje przynosi omówienie nowych mechanizmów działania talidomidu związanych z odkryciem w roku 2010 białka odpowiedzialnego za teratogenne działanie talidomidu o nazwie cereblon (CRBN). Na uwagę zasługuje również potwierdzenie w randomizowanych badaniach klinicznych, że talidomid wydłuża czas do progresji choroby (PFS - progression free survival) , jak również wydłuża całkowite przeżycie (OS - overall survival). Znaczące miejsce poświęcono również działaniom niepożądanym leku i szczegółowo przedstawiono zalecenia dotyczące zapobiegania teratogennego wpływu leku na płód.

W podobnym zakresie przedstawiono lenalidomid, który jest nowszym analogiem talidomidu, o silniejszym działaniu przeciwszpiczakowym, pozbawionym ryzyka polineuropatii obwodowej. Autorzy zwracają także uwagę na aktualny stan dostępności leku dla chorych w ramach tzw. chemioterapii niestandardowej, refundowanej przez NFZ dla chorych z oporną/nawrotową postacią szpiczaka.

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH