Wytyczne ESC: leczenie przeciwkrzepliwe po przezskórnych interwencjach wieńcowych

Podwójna terapia przeciwpłytkowa (DAPT) odgrywa istotną rolę w leczeniu pacjentów po przezskórnych zabiegach angioplastyki wieńcowej (PCI). Część z tych chorych ma jednoczesne wskazania do przewlekłego przyjmowania leków przeciwkrzepliwych (migotanie przedsionków, sztuczna zastawka, skrzeplina w świetle LV, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa).

Kwas acetylosalicylowy (ASA) z klopidogrelem są mniej skuteczne od terapii doustnymi antykoagulantami (OAC) w prewencji udaru, a same OAC są niewystarczająco efektywne w prewencji zakrzepicy w stencie. Dlatego też, choć nie dysponujemy jednoznacznymi dowodami naukowymi potwierdzającymi zasadność takiej terapii, potrójna terapia przeciwkrzepliwa jest często stosowana u pacjentów ze wskazaniami do OAC, którzy zostali poddani przezskórnym interwencjom wieńcowym z implantacją stentu.

O ile leki przeciwpłytkowe stanowią podstawę farmakoterapii po interwencjach wieńcowych, to u chorych wymagających stosowania OAC z innych przyczyn, jako element terapii dwu- lub trójlekowej po zabiegach PCI dotychczas rekomendowane było stosowanie antagonistów witaminy K (VKA).

Aktualne zalecenia Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) z września 2014 roku sankcjonują pozycję nowych doustnych antykoagulantów (NOAC) na równi z warfaryną (lub acenokumarolem) u chorych stosujących przewlekle leczenie przeciwkrzepliwe, w tym z niezastawkowym migotaniem przedsionków (AF) poddawanych przezskórnym interwencjom wieńcowym.

Próba utrzymania optymalnej antykoagulacji z jednoczasową koniecznością prewencji zakrzepicy w implantowanym stencie wiąże się ze znamiennie zwiększonym ryzykiem krwawień. Dlatego też każdorazowo terapia taka powinna być indywidualizowana w oparciu o lokalizację zwężenia naczynia wieńcowego, wybór techniki zabiegu (dostęp naczyniowy, rodzaj wszczepionego stentu), a czas stosowania potrójnej terapii przeciwkrzepliwej powinien być ograniczony, zależnie od ryzyka udaru i powikłań krwotocznych.

U pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową (SCAD), AF, CHA2DS2-VASc ≥ 2 i niskim ryzykiem powikłań krwotocznych (HAS-BLED ≤ 2) poddawanych planowym PCI należy rozważyć stosowanie potrójnej terapii, z wykorzystaniem (N)OAC, ASA 75-100mg/dobę oraz klopidogrelu w dawce 75mg/dobę przez co najmniej 4 tygodnie po zabiegu z implantacją stentu metalowego (BMS) lub stentu pokrytego lekiem (DES) nowej generacji (klasa zaleceń IIa; poziom dowodów C).

W przypadku gdy zabieg PCI wykonywany jest ze wskazań pilnych z powodu ostrego zespołu wieńcowego (ACS) potrójna terapia przeciwkrzepliwa z wykorzystaniem (N)OAC, ASA i klopidogrelu powinna być przedłużona do 6 miesięcy niezależnie od rodzaju wszczepionego stentu (BMS vs DES) (klasa zaleceń IIa; poziom dowodów C).

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH