Wpływ wysiłku fizycznego na mediatory zapalne w chorobie niedokrwiennej serca

Procesy zapalne odgrywają istotną rolę w rozwoju choroby naczyń wieńcowych, a odpowiedni wysiłek fizyczny wpływa korzystnie na długość przeżycia pacjentów oraz na markery przewlekłego stanu zapalnego.

 Celem naukowców z Uniwersytetu w Toronto, Kanada, była ocena wpływu wysiłku fizycznego na poziom zapalnych biomarkerów u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Ta meta-analiza objęła 23 badania z baz MEDLINE, Embase, Cochrane Collaboration, AMED oraz CINAHL, w których badano poziom zapalnych markerów przed i po wprowadzeniu stałego wysiłku fizycznego trwającego co najmniej 2 tygodnie u chorych z chorobą niedokrwienną serca. Wyniki ukazano w postaci wskaźnika standaryzowanej średniej różnic (SMD).

Wyniki meta-analizy wykazały, że po wprowadzeniu wysiłku fizycznego poziom poszczególnych markerów zapalnych oznaczonych we krwi obwodowej uległ zmniejszeniu. SMD dla białka C-reaktywnego wyniosło -0.345 (n=1466, p<0.001), dla interleukiny-6 (IL-6) -0.546 (n=280, p<0.001), dla fibrynogenu -0.638 (n=247, p<0.001), a dla cząstki adhezyjnej VCAM-1 -0.413 (n=187, p<0.027).

Co ciekawe, wyższy całkowity poziom cholesterolu oraz stężenie frakcji lipoprotein o wysokiej gęstości HDL przed włączeniem wysiłku fizycznego wiązały się z większą redukcją poziomu białka C-reaktywnego. Wykazano również, że zarówno poziomy białka C-reaktywnego, jak i fibrynogenu były niższe po wprowadzeniu ćwiczeń fizycznych w porównaniu z grupą kontrolną (SMD odpowiednio dla białka C-reaktywnego: -0.544, p<0.004; dla fibrynogenu -0.544, p<0.038).

Autorzy badania zaznaczają, że kliniczna użyteczność biomarkerów krążących we krwi obwodowej w ocenie choroby niedokrwiennej serca zależy od ich czasu półtrwania w surowicy, stabilności w pobranej próbce, stężenia w stosunku do czułości metody pomiaru, jak również powtarzalności danej metody badawczej.

Spośród biomarkerów zapalnych najbardziej uznanym jako czynnik prognostyczny chorób układu sercowo-naczyniowego i spowodowanej nią śmiertelności jest białko C-reaktywne. Drugim klinicznie istotnym markerem jest fibrynogen, który również silnie wiąże się z chorobą naczyń wieńcowych i śmiertelnością. Poza tym w ocenie ryzyka pomocne są też: cząstka adhezyjna VCAM-1, interleukina-6 i czynnik martwicy nowotworów - alfa (TNF-alfa) u osób starszych. Co ciekawe, wyższe poziomy interleukiny-10 (IL-10) o właściwościach immunosupresyjnych wiążą się z redukcją ryzyka sercowo-naczyniowego.

Kanadyjscy badacze konkludują, że wykonywanie ćwiczeń fizycznych przyczynia się do redukcji aktywność stanu zapalnego u chorych z chorobą niedokrwienną serca. Wysiłek fizyczny ma największe znaczenie ma dla spadku poziomu białka C-reaktywnego oraz fibrynogenu, a na skalę tych spadków miał wpływ wyjściowy poziom tego białka, jak i stężenie całkowitego cholesterolu i HDL.

Oprac. dr n. med. Maciej Chałubiński

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22520533

Am Heart J. 2012 Apr;163(4):666-676.e3.
Exercise intervention and inflammatory markers in coronary artery disease: A meta-analysis.

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH