SERWIS CHOROBY ZAKAŹNE

129 lat temu urodził się Ludwik Hirszfeld - twórca polskiej bakteriologii

W poniedziałek (5 sierpnia) przypada 129 rocznica urodzin prof. Ludwika Hirszfelda, polskiego naukowca, lekarza, immunologa i mikrobiologa. Swoje praca badawcze prowadził m.in. w Państwowym Zakładzie Higieny, przyczyniając się do rozwoju Instytutu na światowym poziomie.

Ludwik Hirszfeld urodził się w Warszawie, w zasymilowanej rodzinie żydowskiej. Zaczął studiować medycynę w Wurzburgu, i to właśnie tam podjął decyzję o poświęceniu się pracy naukowej. Z dziedziny medycyny najbardziej zainteresował się bakteriologią i serologią.

W wieku 23 lat z wyróżnieniem obronił pracę doktorską na temat aglutynacji krwinek czerwonych, których antygeny wykrył Karl Landsteiner. Pracował jako asystent w Zakładzie Badań Raka w Heidelbergu, gdzie wraz z E. von Dungernem dokonali odkrycia praw dziedziczenia grup krwi u ludzi i zwierząt (1907-1911).

W 1915 r. w czasie epidemii duru plamistego Hirszfeld, jako ochotnik, wyjechał do Serbii gdzie wraz z żoną zorganizował pracownię bakteriologiczną oraz kierował akcją zwalczania epidemii, a także prowadził wykłady o chorobach zakaźnych. W swojej biografii pt. "Historia jednego życia" Hirszfeld napisał: "Poznawaliśmy tam choroby, których nie zna Europa Środkowa".

Po swoim powrocie do kraju został dyrektorem Działu Bakteriologii i Medycyny Doświadczalnej oraz kierownikiem Oddziału Kontroli Surowic w założonym w Warszawie Zakładzie Higieny, a do 1933 roku - zastępcą dyrektora Rajchmana.

Ponieważ w powojennej Polsce głównym celem ochrony zdrowia była walka z epidemiami, dział prof. Hirszfelda organizował i prowadził diagnostykę laboratoryjną na terenie kraju. Jego wyniki wykorzystywane były do bieżącej oceny sytuacji epidemiologicznej kraju. Od 1926 r. produkował 32 rodzaje szczepionek przeciw błonicy, durom, cholerze, czerwonce, ospie i wściekliźnie; 10 różnych surowic odpornościowych np. błoniczą, czerwonkową, tężcową i paciorkowcową. W ramach działalności naukowej Hirszfeld wraz z zespołem pracował nad doskonaleniem szczepionek przeciw ważnym patogenom, badał skuteczność szczepień, antygeny nowotworów oraz dziedziczność grup krwi.

W 1941 r. Hirszfeld wraz z rodziną został osadzony w getcie. Tu wraz ze swoimi współpracownikami działał w zwalczaniu epidemii duru plamistego, a także zorganizował Radę Zdrowia. W ramach legalnego Kursu Przysposobienia Sanitarnego do walki z epidemiami prowadził tajne nauczanie akademickie, także dla studentów farmacji. W 1942 roku Hirszfeldowie wydostali się z getta przy pomocy przyjaciół i ukryli się na terenie okupowanej Polski. To właśnie w tym czasie powstała ważna książka Hirszfelda pt. "Immunologia ogólna".

Po trudnym czasie wojny i okupacji, profesor Ludwik Hirszfeld aktywnie zaangażował się w organizowanie Uniwersytetu w Lublinie, na którym przez pewien czas pełnił funkcję prorektora. Objął również funkcję przewodniczącego Rady Naukowej PZH. W  sierpniu 1945 r. z kolei organizował życie naukowe we Wrocławiu, gdzie m.in. był jednym z założycieli i dziekanem Wydziału Lekarskiego; założył następnie Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej Polskiej Akademii Nauk, który po jego śmierci otrzymał imię Ludwika Hirszfelda.

Profesor Ludwik Hirszfeld zmarł 7 marca 1954 roku we Wrocławiu i tam też został pochowany. Na uwagę zasługuje jednak fakt, że kiedy w roku 1930, Karl Landsteiner został uhonorowany Nagrodą Nobla za odkrycie grup krwi, w wypowiedzi przewodniczącego Komitetu Noblowskiego pojawiły się dwukrotnie nazwiska von Dungerna i Hirszfelda. 

CZYTAJ TAKŻE

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH