Dr MIROSŁAW DĄBK OWSKI, przewodniczący Sekcji Naukowej Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

Od wielu lat środowiska osób zajmujących się problematyką zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży starają się - wciąż, niestety, bezskutecznie - wprowadzić aktualne, obowiązujące w Europie standardy leczenia i postępowania wobec dzieci z Zespołem Nadpobudliwości Psychoruchowej z D eficytem Uwagi (ADHD).
W Wlk. Brytanii ukazały się (w marcu 2006 r.) bardzo przejrzyste zasady wprowadzania leczenia farmakologicznego oraz nadzoru i kontroli nad ordynowaniem leków uważanych za najbardziej właściwe dla leczenia ADHD, a jednocześnie budzących, z różnych względów, kontrowersje. Opracował je i upublicznił zespół z National Institute for Health and Clinical Excellence (www.nice.org.uk/TA098).
Według tego swoistego "przewodnika" (Technology Appraisal 98) - lekami zalecanymi są metylfenidat, atomoxetyna i dexamfetamina. Oczywiście, stosowane one winne być jedynie tam, gdzie użycie leków uzna się za właściwe w postępowaniu terapeutycznym.
Włączanie farmakoterapii w takich przypadkach jest zawsze traktowane jedynie jako opcja, jedna z możliwych w leczeniu, i nigdy nie jest (i nie może być) wyborem pierwszym lub jedynym.

Budowanie strategii

Leczenie dziecka z ADHD rozpoczyna się bowiem zawsze po przeprowadzeniu starannego procesu diagnostycznego, wykluczeniu innych zaburzeń, mogących sugerować w swoim obrazie klinicznym ADHD (np. trudności w skupianiu uwagi, nadmiernej ruchliwości, wybuchowości czy skracaniu dystansu społecznego wobec otoczenia). Towarzyszyć temu również musi próba określenia obecności dodatkowych stanów wikłających obraz choroby - a więc innych, współistniejących zaburzeń psychicznych i chorób somatycznych; ale też - co szczególnie istotne - określenie kondycji rodziny dziecka z ADHD, ujawnieniu ewentualnych czynników podtrzymujących objawy ADHD w funkcjonowaniu i strukturze tej rodziny, wskazanie też na takie elementy w systemie rodzinnym, które potencjalnie mogą stanowić wsparcie w borykaniu się z przejawami tej uciążliwej choroby.
Ta identyfikacja "mocnych stron" rodziny jest szczególnie pomocna w drugiej fazie postępowania (po okresie diagnozy) - tj. w okresie budowania strategii leczenia. Opiera się ono przede wszystkim na postępowaniu pozabiologicznym: praca psychoedukacyjna z rodzicami, ich treningi we właściwym radzeniu sobie z objawami chorego dziecka, oddziaływania środowiskowe, ale też - zwłaszcza wobec starszych dzieci/adolescentów z ADHD - oddziaływania psychoterapeutyczne nacelowane na samych pacjentów, służące m.in.

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH