Francuscy politycy lubią kontrolować wydatki na ochronę zdrowia. Z drugiej strony, pozostawiają uczestnikom systemu sporo swobody.

Od początku lat 90. francuski system ochrony zdrowia przechodzi - trwający praktycznie do dzisiaj - proces regionalizacji. Zarówno w sposobie zarządzania, jak i zorganizowania opieki medycznej. Mnogość instytucji, agencji (w tym państwowych) i funduszy działających w opiece zdrowotnej nad Sekwaną, idzie w parze z licznymi korektami w zasadach finansowania usług - przede wszystkim szpitalnych.
Cała ta ewolucja opiera się jednak na bardzo trwałym fundamencie, czyli w ramach konsekwentnie doskonalonego modelu ubezpieczeniowego.
Jak wiadomo, obowiązkowymi ubezpieczeniami we Francji objęci są niemal wszyscy obywatele.

TRZY FILARY

- Paradoksalnie, równolegle z postępującą decentralizacją systemu, w ostatnim czasie wzrasta rola państwowych regulacji, głównie w zakresie planowania wydatków na lecznictwo zamknięte. Prowadzi to do pewnych napięć między państwem, funduszami zdrowotnymi i świadczeniodawcami - dowodzą autorzy opracowania sporządzonego przez firmę ubezpieczeniową AXA Assistance, na potrzeby Komisji Europejskiej (w ramach pilotażu jednego z programów unijnych programów zdrowotnych).
W uproszczeniu można stwierdzić, że struktura ochrony zdrowia we Francji ma trzech wielkich graczy: państwo (parlament i rząd), narodowe, regionalne i dobrowolne (komercyjne) fundusze ubezpieczeniowe, regionalne i lokalne organizacje ubezpieczycieli i świadczeniodawców.
System finansowania opiera się więc na środkach z publicznej składki, poważnie uzupełnionych przez dobrowolne ubezpieczenia (w 2002 r. miały ponad 13- -procentowy udział w ogólnych wydatkach zdrowotnych - patrz ramka) i pewne środki budżetowe.
Jednak rząd wyraźnie dąży do ograniczenia tego ostatniego składnika, poprzez promowanie mechanizmów, mających poprawić zarządzanie składkami i usprawnić alokację środków między płatnikiem a świadczeniodawcami.
Jednym z "objawów" wpływu państwa na ten klasycznie ubezpieczeniowy system, stał się uchwalony przez parlament w 1996 r. program ONDAM, określający co roku "narodowy limit wydatków z ubezpieczenia zdrowotnego". Przy czym ów publiczny tort dzielony jest pomiędzy: szpitale publiczne, sektor prywatny (szpitale i ambulatoria), regionalne instytucje ochrony zdrowia, opiekę społeczną.

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH