Rynek zdrowia - Konsultanci o sytuacji w kardiologii

Gorące tematy

Drukuj
Komentarze

Konsultanci o sytuacji w kardiologii

SA/Rynek Zdrowia
28-06-2010 15:31

Kontraktowanie usług, brak zasad oceny ich jakości, ograniczenia w dostępie do ambulatoryjnej opieki kardiologicznej i niedobór specjalistów

Konsultanci wojewódzcy w dziedzinie kardiologii, konsultant krajowy, prof. Grzegorz Opolski oraz prezes Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, prof. Waldemar Banasiak, zebrani na corocznym spotkaniu Krajowego Zespołu Nadzoru Specjalistycznego w dziedzinie kardiologii, dokonali przeglądu aktualnych, najbardziej pilnych potrzeb w zakresie kardiologii w Polsce.

Za najistotniejsze uznali problemy związane z kontraktami z Narodowym Funduszem Zdrowia (NFZ), zwłaszcza w ośrodkach wielospecjalistycznych, do których trafiają obciążeni kilkoma jednostkami chorobowymi chorzy. W wielu miejscach nadal narasta zadłużenie szpitali, zwłaszcza wysokospecjalistycznych szpitali uniwersyteckich.

Katalog świadczeń wciąż w niewystarczającym stopniu uwzględnia możliwości finansowania konsultacji specjalistycznych, diagnostyki w trybie ambulatoryjnym oraz przesiewowych badań profilaktycznych układu sercowo-naczyniowego (oczekiwany efekt – zmniejszenie liczby pacjentów i skrócenie hospitalizacji, mniejsze koszty).

Kolejny rok z rzędu nie wprowadzono zasad pozwalających na ocenę jakości usług w poszczególnych ośrodkach kardiologicznych. Nie monitoruje się skuteczności odległej przeprowadzanych zabiegów, nie porównuje się na bieżąco wyników leczenia pomiędzy ośrodkami. Powszechnie nie uwzględnia się w dostatecznym stopniu opinii konsultanta wojewódzkiego, co do tworzenia i przekształcania ośrodków kardiologicznych w danym regionie.

Konsultanci wojewódzcy nie mają nadal zasadniczego wpływu na kontrakty w województwie, jak i na dalszy rozwój kardiologii na danym terenie. W wielu regionach kraju nie jest de facto realizowana żadna polityka zdrowotna, nie istnieje zapisana strategia i docelowa wizja opieki kardiologicznej.

Problemy zasygnalizowane w poprzednim punkcie prowadzą do zbyt intensywnego powstawania pracowni kardiologii inwazyjnej, a zatem spadku liczby procedur w przeliczeniu na jedną pracownię i obniżenia jakości usług kardiologicznych. Zwraca uwagę nadal nierozwiązany problem ograniczania dostępu do wysokospecjalistycznych zabiegów przezskórnych pozawieńcowych wykonywanych przez kardiologów inwazyjnych u pacjentów z wielopoziomową miażdżycą.

Brak też koordynacji transportu chorych z ostrymi zespołami wieńcowymi do pracowni kardiologii inwazyjnej w poszczególnych województwach.