Laureat medycznego Nobla 2013 najpierw był fizykiem

Laureat medycznego Nobla 2013 James Rothman zaczynał od fizyki. Do biologii przyciągnęło go podobieństwo komórek do skomplikowanej maszynerii. Nagrodę otrzymał za badania nad pęcherzykami, transportującymi wewnątrz komórek substancje niezbędne do ich funkcjonowania.

Prof. James E. Rothman urodził się w 1950r. w Haverhill ( Massachusetts). Studiował fizykę na Uniwersytecie Yale (licencjat w 1971 r.), ale na Harvardzie zrobił doktorat z biochemii (1976 r.). W latach1976-78 był asystentem na wydziale biologii Massachusetts Institute of Technology.

Karierę profesora rozpoczął w roku 1978 na wydziale biochemii Stanford University. W latach 1988-1991 pracował w Princeton, po czym przeniósł się do Nowego Jorku, aby założyć Wydział Biochemii i Biofizyki Komórki w ramach Memorial Sloan-Kettering Cancer Center. 

W roku 2003 został profesorem fizjologii Columbia University's College of Physicians and Surgeons i kierownikiem tamtejszego Center for Chemical Biology oraz Sulzberger Genome Center. Od roku 2008 jest profesorem nauk biomedycznych Uniwersytetu Yale oraz przewodniczącym wydziału biologii komórki Yale University Medical School. Jest też założycielem Nanobiology Institute na Uniwersytecie Yale. Jest też członkiem amerykańskiej National Academy of Sciences oraz Institute of Medicine. Doktoraty honoris causa przyznały mu uniwersytety w Ratyzbonie (1995) oraz Genewie (1997). 

Oprócz tegorocznej nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny, którą otrzymał wraz z Randym Schekmanem i Thomasem Suedhofem, Rothman jest też laureatem wielu innych nagród - m.in. w 1989 r. otrzymał nagrodę Alexandra Von Humboldta, w 1996 - nagrodę Króla Fajsala w dziedzinie nauki i medycyny, w roku 2000 - Nagrodę Heinekena, w 2001 - Medal Otto Warburga, a w roku 2002 przyznano mu zarówno Louisa Gross Horwitz Prize, jak i często poprzedzającą Nobla Nagrodę Laskera (Albert Lasker Award for Basic Medical Research). 

Nobla otrzymał za prace dotyczące pęcherzyków transportujących hormony, czynniki wzrostu i inne cząsteczki wewnątrz komórki. W labiryncie przedziałów komórkowych cytoplazmy muszą trafiać precyzyjnie do miejsca przeznaczenia i uwalniać zawartość we właściwym miejscu i czasie.

Rothman przyczynił się też do postępu na innych polach; w roku 1998 r., wraz z Gero Miesenbockiem wykazał, że aktywność synaptyczna w sieciach nerwowych może być rejestrowana optycznie. Badał enzymy rozkładające ATP oraz białka wiążące peptydy. W roku 1981 zasugerował, że rolą aparatu Golgiego jest oczyszczanie białek. Teraz koncentruje się na biofizyce łączenia się błon komórkowych, regulacji egzocytozy oraz dynamice aparatu Golgiego. Zajmuje się też wykorzystaniem inspirowanych strukturami biologicznymi rozwiązań w nanotechnologii. 

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH