Rak wątrobowokomórkowy (HCC, hepatocellular carcinoma) jest nowotworem złośliwym wywodzącym się z hepatocytów. Najczęściej czynnikiem ryzyka jego powstania są wirusowe zapalenia wątroby oraz marskość związana z zakażeniem HBV czy HCV.

- Trudność terapii może polegać na tym, iż lekarze leczą nie tylko nowotwór, ale też zmienioną chorobowo wątrobę, która replikuje wirus - wyjaśnia prof. Krzysztof Simon z Katedry Chorób Zakaźnych, Chorób Wątroby i Nabytych Niedoborów Odpornościowych Akademii Medycznej we Wrocławiu, prezes Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych.

Dlatego, jego zdaniem, leczenie powinno być prowadzone konsyliarnie, w ścisłej współpracy specjalistów wielu dziedzin: onkologii, chirurgii, chorób zakaźnych, a także gastrologii, radiologii, histopatologii i innych.

Zasadniczym kryterium rokowniczym HCC jest zaawansowanie nowotworu i stopień wydolności wątroby. Leczenie chirurgiczne (resekcja lub transplantacja wątroby) jest jedyną metodą, która może prowadzić do wyleczenia chorych na HCC. Jednak zastosowanie radykalnego leczenia miejscowego jest możliwe jedynie u 20% chorych. Dla pozostałych pacjentów pozostaje leczenie farmakologiczne.

Dotychczas stosowane konwencjonalne metody chemioterapii zaawansowanego raka wątrobowokomórkowego nie mają znamiennie korzystnego wpływu na czas przeżycia chorych. Są też obarczone występowaniem objawów niepożądanych. Pierwszą interwencją farmakologiczną o skuteczności potwierdzonej w badaniach klinicznych III fazy jest sorafenib.

Badanie rejestracyjne

Wyniki wieloośrodkowego, randomizowanego, podwójnie zaślepionego badania SHARP (Sorafenib Hepatocellular Carcinoma Assessment Randomized Protocol) zostały opublikowane w 2008 roku. Celem badania III fazy była ocena wpływu sorafenibu w porównaniu z placebo u chorych na zaawansowanego raka wątrobowokomórkowego w pierwszej linii leczenia. Do badania zakwalifikowano 602 pacjentów podzielonych w stosunku 1:1. 97% chorych włączonych do badania miało prawidłową funkcję wątroby (klasa A wg skali Childa-Pugha).

Pierwszorzędnymi punktami końcowymi był czas przeżycia całkowitego (OS, overall survival) i czas przeżycia wolny od progresji objawowej (TTSP, time to symptomatic progression). Mediana czasu przeżycia całkowitego była znacząco wyższa w grupie pacjentów leczonych sorafenibem: 10,7 miesiąca wobec 7,9 miesiąca w grupie otrzymującej placebo.
comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH