Rynek zdrowia - Uniknąć wczasów z infekcją

Gorące tematy

Drukuj
Komentarze

Uniknąć wczasów z infekcją

Agnieszka Wroczyńska
05-07-2010 17:21

Neisseria meningitidis, zwana dwoinką zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych lub meningokokiem, jest Gram(-) bakterią otoczkową, wyizolowaną po raz pierwszy z płynu mózgowo-rdzeniowego ponad 100 lat temu. Obecnie, na podstawie różnic antygenowych, wiążących się z odmienną budową i składem otoczki bakteryjnej, wyróżnia się kilkanaście grup serologicznych meningokoków.

Największe znaczenie kliniczne i epidemiologiczne mają szczepy należące do pięciu serogrup: A, B, C, Y oraz W135, łącznie odpowiedzialne za ponad 90% zakażeń meningokokowych na świecie.

Szacuje się, że ok. 5-10% całej populacji świata zakażonych jest meningokokami, przy czym większość infekcji przebiega bezobjawowo – jako przejściowa lub przewlekła kolonizacja nosogardzieli.

Zakażenia objawowe zwykle przybierają postać inwazyjnej choroby meningokokowej (IChM), czyli uogólnionej, zagrażającej życiu i obarczonej wysoką śmiertelnością infekcji. Bakterie z gatunku N. meningitidis stanowią jeden z najczęstszych czynników etiologicznych pozaszpitalnego zapalenia opon mózgowo rdzeniowych oraz posocznicy (sepsy). Do najpoważniejszych klinicznie postaci inwazyjnej choroby meningokokowej należy posocznica piorunująca, z zespołem wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zaburzeniami świadomości oraz wstrząsem, której śmiertelność sięga nawet 80%.

Na świecie
rocznie rejestruje się około 500 000 przypadków zakażeń meningokokowych, ze średnią śmiertelnością ok. 10%. W ocenie zagrożenia inwazyjną chorobą meningokokową u podróżujących trzeba uwzględnić zróżnicowanie geograficzne w zakresie zapadalności.

W Europie zapadalność na IChM wynosi około 1,1/100 000 osób, podczas gdy w niektórych regionach świata, okresowo wartość ta sięga 1000/100 000. Należy także wziąć pod uwagę to, że choroba meningokokowa może występować jako zakażenia sporadyczne, endemiczne, ogniska epidemiczne lub w postaci dużych epidemii. Największa jak dotąd, udokumentowana epidemia meningokokowa miała miejsce w Afryce Subsaharyjskiej w roku 1996. Zachorowało wówczas 250 000 mieszkańców tej części świata, zaś 25 000 chorych zmarło.

Warto pamiętać, że w Europie dominują infekcje wywołane przez serogrupy B i C, natomiast za epidemie afrykańskie najczęściej odpowiedzialne są meningokoki należące do grupy serologicznej A. Zakażenia wywołane przez serotyp A spotykane są na naszym kontynencie wyjątkowo, podobnie rzadko odnotowuje się je w Ameryce Północnej. W Stanach Zjednoczonych coraz częściej z kolei rozpoznaje się infekcje N. meningitidis serogrupy Y, zwłaszcza u osób starszych.

Zakażenia meningokokami należącymi do serogrupy A występują także w Azji oraz Ameryce Południowej, natomiast chorobę wywołaną przez izolaty serogrupy W135 rozpoznaje się głównie na Półwyspie Arabskim. Zróżnicowanie w zakresie serogrup odpowiedzialnych za zakażenia meningokokowe istotne jest z uwagi na możliwości immunoprofilaktyki. Dostępne na świecie szczepionki (polisacharydowe oraz skoniugowane) skuteczne są jedynie wobec N. meningitidis serogrup A, C, Y, W-135, nadal nie istnieje szczepionka efektywnie zapobiegająca IchM związanej z infekcją meningokokami grupy B.