Rynek zdrowia - Zastosowanie opatrunków aktywnych w praktyce klinicznej

Gorące tematy

Drukuj
Komentarze

Zastosowanie opatrunków aktywnych w praktyce klinicznej

Bartłomiej Grobelski, Shiar Agata Kassassir, Zbigniew Pasieka/ Ortopedia, Traumatologia, Rehabilitacja, 2010; 2(6) Vol. 12, 175-182.
13-06-2010 10:42

Streszczenie artykułu "Zastosowanie opatrunków aktywnych w praktyce klinicznej". Pełna wersja tekstu - załączona do pobrania w formacie pdf.

Opatrunki aktywne to nowy rodzaj opatrunków, który pod wieloma względami różni się od opatrunków klasycznych. Podobnie jak opatrunki standardowe stanowią one barierę chroniącą ranę przed drobnoustrojami i zabrudzeniami, ale biorą ponadto aktywny udział w gojeniu się rany.

Udział w fizjologicznym procesie gojenia się rany zawdzięczamy zastosowaniu nowych materiałów o specyficznych właściwościach takich jak hydrożele, celuloza bakteryjna, polimery. Opatrunki aktywne skracają proces gojenia, co powoduje lepsze efekty terapii.

Opatrunki te spełniają funkcję klasycznych opatrunków, stanowiąc barierę chroniącą ranę przed zabrudzeniami, a jednocześnie wykazują własności bakteriostatyczne i bakteriobójcze. Utrzymują prawidłową wilgotność rany, nie przylegając do gojących się tkanek

Obserwujemy nieustające prace nad wytwarzaniem nowych i udoskonalaniem dotychczas stosowanych opatrunków. Efektem tego jest bardzo duży asortyment dostępnych nowych środków i materiałów. Aby swobodnie się nimi posługiwać potrzebna jest znajomość ich specyficznych właściwości.

Celem naszej pracy było przybliżenie teoretycznych podstaw ich działania i ustalenie wskazań do ich stosowania, co ułatwi ich użycie w codziennej praktyce.