Paul Modrich - człowiek, który za radą ojca "zajął się DNA" Paul Modrich wyjaśnił proces naprawy niesparowanych zasad DNA. Fot. Fotolia

Interesowała go różnorodność przyrody, ale posłuchał rady ojca, by "zająć się DNA". Jeden z trzech tegorocznych laureatów Nagrody Nobla z chemii, Paul Modrich wyjaśnił proces naprawy niesparowanych zasad DNA.

Amerykanin Paul Modrich (ur. w 1946 r.) Nagrodą Nobla podzieli się po równo z Tomasem Lindahlem i Azizem Sancarem, którzy razem z nim zostali tegorocznymi laureatami w dziedzinie chemii za badania mechanizmów naprawy DNA - ogłosił w środę w Sztokholmie Komitet Noblowski.

Nobla przyznano mu za badania dotyczące procesu tzw. naprawy niesparowanych zasad DNA.

Informacja o nagrodzie dotarła do Modricha, kiedy był na urlopie w New Hampshire. "Szok, przejęcie, zaskoczenie..." - tak mówił o emocjach, które go dopadły na wieść o zdobyciu Nobla.

Modrich dorastał w miasteczku w północnym Nowym Meksyku, w USA. W młodości zainteresował się różnorodnością tamtejszej przyrody, ale jego ojciec - nauczyciel biologii - powiedział mu kiedyś: "Powinieneś się zająć DNA". To było w 1963 r., w rok po tym, jak Francis Crick i James Watson dostali Nobla za odkrycie struktury DNA.

I rzeczywiście, DNA znalazło się w centrum jego naukowych dociekań. Na początku kariery badawczej (na Uniwersytecie Stanforda i Duke University) badał on enzymy wpływające na działanie DNA, m.in. ligazę i polimerazę DNA oraz enzym EcoRI.

Z czasem skupił się na innym enzymie, zwanym metylazą Dam - który sprawia, że grupa metylowa przyłącza się do DNA. Modrich wykazał, że grupy metylowe mogą pełnić rolę znaków drogowych, pomagając enzymom ucinać nić DNA w odpowiednim miejscu.

Tak się składa, że ledwie kilka lat wcześniej Matthew Meselson (biolog molekularny z Harvard University) zasugerował, iż grupy metylowe mają wobec DNA nieco inną funkcję sygnalizacyjną. Meselson stworzył bakteriofaga, którego DNA posiadało kilka niesparowanych zasad (np. A, które można umieścić naprzeciwko C - zamiast T). Kiedy pozwolił fagom zaatakować bakterie, te dokonały naprawy niesparowanych zasad. Nikt nie wiedział, jak to się stało.

W pewnym momencie ścieżki Modricha i Meselsona skrzyżowały się. Wspólnie stworzyli wirusa, którego DNA posiadało liczne niesparowane zasady. Wtedy to metylaza Dam, którą zajmował się Modrich, została wykorzystana do tego, by do jednej z nici DNA dodać grupy metylowe.

Wirusami zakażono bakterie, które konsekwentnie naprawiały nić DNA (tę, której brakowało grup metylowych). Modrich i Meselson doszli do wniosku, że naprawienie niesparowanego DNA jest procesem naturalnym, który naprawia niesparowane zasady - błędy powstające podczas kopiowania DNA. Nici z defektem rozpoznaje dzięki temu, że nie została ona poddana metylacji.

comments powered by Disqus

PARTNER DZIAŁU

  • MSD

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH