Minimalny opór w drogach oddechowych w czasie maksymalnego wdechu - markerem astmy

Stan układu oddechowego u chorych na astmę ocenia się w badaniu spirometrycznym m.in. na podstawie wskaźnika pseudo-Tiffeneau i parametru FEV1. Według naukowców z Department of Biomedical Engineering, Boston University, USA, równie dobrym sposobem może być ocena wskaźnika minimalnego oporu oddechowego w trakcie maksymalnego wdechu.

Za stan dróg oddechowych odpowiadają takie czynniki, jak napięcie błony mięśniowej, grubość ściany oskrzela, tkanka śródmiąższowa oraz ciśnienie wywierane przez powietrze.

U chorych na astmę oskrzelową obserwuje się trwałe zmiany w budowie dróg oddechowych w postaci zwiększenia masy mięśniówki gładkiej oraz pogrubienia ścian oskrzeli. Prowadzą one do upośledzenia rozkurczu oskrzeli w czasie maksymalnego wdechu. Nadmierna wrażliwość mięśniówki gładkiej może prowadzić do nadreaktywności dróg oddechowych na czynniki stymulujące bronchokonstrykcję.

Celem tej pracy była analiza przydatności oznaczania minimalnego oporu oddechowego w trakcie maksymalnego wdechu (Rmin) dla oceny stanu klinicznego chorych na astmę oskrzelową. Wskaźnik minimalnego oporu oddechowego jest odwrotnie proporcjonalny do średnicy światła dróg oddechowych.

Badanie wykonano u 34 chorych na astmę i 35 zdrowych osób stanowiącą grupę kontrolną. Pomiarów dokonywano przed i po podaniu albuterolu, leku rozszerzającego oskrzela, oraz metacholiny, związku wywołującego ich nadreaktywność.

W grupie chorych na astmę zaobserwowano większą wartość wskaźnika minimalnego oporu oddechowego w stosunku do wartości należnej w porównaniu z osobami zdrowymi (134% vs 109%, p=0004). Dodatkowa analiza wykazała, że parametr Rmin lepiej niż inne wskaźniki spirometryczne, takie jak FEV1 (pierwszosekundowa natężona objętość wydechowa), pozwala zidentyfikować osoby mające nadreaktywność oskrzeli.

Okazało się bowiem, że u 80% pacjentów, u których wskaźnik Rmin był poniżej 100% wartości należnej, nie stwierdzono nadreaktywności oskrzeli, podczas gdy u wszystkich osób wykazujących Rmin powyżej 145% tę nadreaktywność odnotowano, co istotne, niezależnie od rozpoznania choroby. Warto zaznaczyć, że po podaniu albuterolu u chorych na astmę utrzymywał się większy opór oddechowy niż u osób zdrowych.  

Autorzy badania sugerują, że pomiar wyjściowego minimalnego oporu oddechowego w trakcie maksymalnego wdechu jest łatwiejszy do wykonania w porównaniu z badaniem spirometrycznym. Wymaga bowiem od pacjenta znacznie mniej wysiłku, w związku a tym nie sprawia takich trudności i jest bardziej powtarzalny. Jest też lepszym wskaźnikiem pozwalającym na rozpoznanie nadreaktywności oskrzeli.

Według naukowców z Boston University, ocena minimalnego oporu oddechowego w trakcie maksymalnego wdechu zestawiona z objawami choroby mogłaby stać się użytecznym narzędziem służącym do oceny astmy oskrzelowej i monitorowania odpowiedzi na leczenie.

Oprac. dr n. med. Maciej Chałubiński

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21762517 
Respir Res. 2011 Jul 15;12:96.
Airway resistance at maximum inhalation as a marker of asthma and airway hyperresponsiveness.


 

Podobał się artykuł? Podziel się!
comments powered by Disqus

PARTNER DZIAŁU

  • MSD

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH