Insulina ma już 90 lat...

Przed 90 laty Frederick Grant Banting z uniwersytetu w Toronto oraz student medycyny Charles Herbert Best uzyskali insulinę, którą można było zastosować u pierwszych chorych na cukrzycę. Decydujący eksperyment przeprowadzono między 7 i 14 sierpnia 1921 r.

Sukces kanadyjskich badaczy był zwieńczeniem wielu lat starań kilkunastu uczonych, którzy pracowali nad wyizolowaniem insuliny, co zrewolucjonizowało leczenie cukrzycy. Prace zapoczątkowało w 1889 r. odkrycie Oskara Minkowskiego (1858-1931) i Josepha Freiherra von Meringa (1849-1908). Usunęli oni psom trzustki i zauważyli, że skutkiem jest cukrzyca.

Minkowski, niemiecki lekarz o żydowsko-polskich korzeniach (urodził się w Aleksocie koło Kowna) oraz Mering, niemiecki lekarz, udowodnili, że trzustka, a konkretnie tzw. wyspy Langerhansa, zawiera "regulator" poziomu glukozy we krwi.

Od tego czasu wielu badaczy próbowało wyprodukować hormon przydatny w leczeniu cukrzycy. Georg Ludwig Zuelzer, lekarz z Berlina, uzyskał z trzustek bydlęcych substancję, którą nazwał "acomatrolem". W 1906 r. po raz pierwszy wstrzyknął ją umierającemu choremu na cukrzycę, który był już w śpiączce cukrzycowej.

Eksperyment początkowo był obiecujący. Stan pacjenta się poprawił, ale wkrótce zaczęły się komplikacje spowodowane reakcjami alergiczno-toksycznymi na preparat oraz jego przedawkowaniem powodującym hipoglikemię (zbyt duży spadek poziomu glukozy we krwi). Zuelzer kontynuował badania na innych pacjentach, ale bez większego powodzenia.

Bliski otrzymania insuliny w postaci nadającej się do zastosowania u chorych na cukrzycę był też rumuński fizjolog Nicolae Constantin Paulescu. Nie doprowadził jednak ekstraktu trzustki do takiej postaci, by można było go zastosować u ludzi.

Dokonał tego dopiero Frederick Grant Banting, dysponujący już wiedzę zdobytą przez poprzedników. "Kronika Medycyny" informuje, że badania umożliwił mu John James Richard Macleod, szef Instytutu Fizjologii na uniwersytecie Toronto. W lipcu 1921 r. udostępnił Bantingowi swoje laboratorium, 10 psów i pomocnika - 21-letniego Charlesa Herberta Besta. Sam jedynie nadzorował całe przedsięwzięcie.

W pierwszej połowie sierpnia 1921 r. badacze uzyskali insulinę, którą trzeba było tylko odpowiednio przygotować do zastosowania u ludzi. Pod koniec 1921 r. prace nad insuliną były już tak zaawansowane, że można było przystąpić do prób na pacjentach. Banting i Best pierwsze eksperymenty przeprowadzili na sobie. Dopiero gdy przekonali się, że uzyskany hormon jest bezpieczny, postanowili wstrzyknąć go Leonardowi Thomsonowi, 14-letniemu chłopcu choremu na cukrzycę typu I. Była to szczególna okazja, bo w ciężkim stanie przywieziono go do szpitala dziecięcego w Toronto.

Ta historyczna próba, która zapoczątkowała leczenie cukrzycy, miała miejsce 23 stycznia 1922 r.

W 1923 r. za odkrycie insuliny przyznano Nagrodę Nobla (w wysokości 24 tys. dolarów). Otrzymał ją Johna Macleod oraz Frederick Banting. Komitet Noblowski pominął Herberta Besta. Banting uważał, że to wyróżnienie bardziej należy się Bestowi niż Macleodowi i podzielił się przypadającą mu nagrodą ze swoim asystentem.

comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z MEDYCYNĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekzdrowia.pl prosto na Twój e-mail

Rynekzdrowia.pl: polub nas na Facebooku

Rynekzdrowia.pl: dołącz do nas na Google+

Obserwuj Rynek Zdrowia na Twitterze

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

POLECAMY W PORTALACH